به نام خدا
سلام….اومدم بازم فقط ۲ روز…..
سفر روماني بد نبود…..خوبم نبود….بدترين خاطرهء سفرم اين بود كه فقط ۱۰ ثانيه با مدال فاصله داشتيم كه قايق چپ شد….البته مربيمون خودش راضي بود…..مي گفت:مهم اينه كه خوب پارو زديد…….
مربي جديد آقاي يولداش مارو با تمرينات سختش تقريبا كشته….
حرفشم اينه يا با سختي كنار مي ياييد يا بريد خونه……ما هم كه عشق قايقرانيرو داريم مي جنگيم و بين خودمون غر مي زنيم كه واااااااااااي مرديم…..روزي ۴ وعده تمرين سخت بدون استراحت…..
بعضي روزا انقدر فشار تمرينات زياد هست كه هم پارو ميزنم هم در همون حالت گريه ميكنم……
مربي جديد يك تيكه داره اونم اينه:دانگسر(يعني فراري)به منم ميگه دانگسر نامبر وان…..چي كار كنيم ديگه بالاخره يه جا شماره يك شديم….
بعضي ها البته يك نفر خيلي دوست داره من قايقرانيرو بذارم كنار تا جا براي شاگرداي خودش باز كنه…..خيلي داره تلاش ميكنه….اما بي نتيجست…..اوخي خيلي گناه داره…… اين ديپلم هم داره واسه من شاخ ميشه بايد يه چك بهش بزنم تا با من كل كل نكنه….
پدر ديشب كلي باهام حرف زد….بعد يه تيكه گفت:بچسب به هدفت و فقط به قايقراني فكر كن….وقت واسه همه كار داري تو هنوز جووني و از اين حرفا يه تيكه هم گفت:عاشق پاروت باش….عشقت قايقت باشه……
گفتم :پس خبر نداري من با قايقو پاروم حرفم ميزنم…..
راستي يكي از قانون هاي اردو هم بگم اينه كه اگه افتادي زمين كسي بلندت نمي كنه اين قانون شمارهء ۱هست….
نويسندهء اين قانون هم خانم نوري زاد هست و زماني اين قانون رو به من گفتن كه از طبقهء دوم تخت افتادم پايين و وقتي داشتم گريه مي كردم
خانم نوري زاد و خانم خوارزمي فقط به من نگاه ميكردن كه خانم خوارزمي گفت:خودت بايد پاشي كسي الان نمي ياد بلندت كنه…..
فردا شب بازم بايد برم اردو….اميدوارم بتونم به اين جنگيدن ادامه بدم…..جنگيدن با گرگاي دورو برم……جنگيدن با سختي تمرينات…..
خدايا كمكم كن…..
مگ مگ….