من/قایق/پارو

به نام خدا

گوش کن ای دل من

تو هنوز دل من

با تموم بی ثمری

تو خود شکفتنی

……………

دلم میخواد برای اولین بار از یکی بنویسم که فقط یکی بود….

وقتی پدرم منو فرستاد قایقرانی کوچیک بودم…ضعیفو زود رنج….همشم سر تمرین غر میزدم که من از کوسه های دریا می ترسم….وای چه پارویه سنگینی من خسته میشمو…..از این حرفا…..

اما تو این راه سخت یه نفر بهم امیدواری میداد…روزی که پارو رو دستش گرفت میخواست بهم یاد بده یه لحظه مکث کردو به دریا نگاه کرد بچه ها داشتن تو آب تمرین میکردن.گفت:خدایا کی میشه ساچلی کوچولو کایاک یاد بگیره بره تیم ملی اون روز تو دلم با خنده گفتم:هیچ وقت.

تا ۲ ماه اول میشستم تو قایق اما میچسبیدم به اسکله آخه میترسیدم.داداش سیا گفته بود کوسه داره نهنگم داره…

این وسط فقط اون تونست با کلکایی که میزد بالاخره منو بفرسته به وسط آب….

روزایی که داشتم کایاک یاد میگرفتم…چون مبتدی بودم اولاش چپ میکردم و در اون لحظه بود که چشمامو میبستمو جیغ میزدمو دستمو پامو بالا می یاوردم تا یه وقت کوسه ها منو گاز نگیرن….اون موقع قایق موتوری نداشتیم….انقدر گریه میکردمو جیغ میزدم تا میدیدم یکی داره پارو میزنه می یاد طرفم میگفت :گریه نکن.کوسه کجا بود آخه…

خلاصه مطمئن شدم که تیم ملی چیه من پام به قهرمان کشوریم نمیرسه….

از روز بعد وقتی میخواستم کایاک تمرین کنم خودشم تو یه قایق میشستو دنبالم می یومد…وقتی میگفت:ساچلی عجله کن.میگفتم:آقا هلم نکن.بعد برام این شعرو می خوند(آقا اجازه هلم نکن دستو پاهامو گم نکن)…

روزایی که ضعیف شده بودم به خاطراینکه تمرین نداشتم وقتی تمرین تموم میشد با بچه ها میخواستیم بریم بالا میگفت:ساچلی دور بزن ۱۰۰۰ متر برو بالا بعد از کلی غرغر زدن مجبورم میکرد برم میرفتمو غر میزدم….خیلی تحمل میکرد…چون من همش غر میدم….بعد میگفت:دور بزنو برو برس به بچه ها اگه نرسی بهشون دوباره ۱۰۰۰ متر جریمه میشی.اینجا بود که گریه میکردم ضربه های پارورو محکم میکوبیدم تو آب…..بعد شروع میکرد بلند بلند اینو میخوند:من که حالم خوبه….من که خسته نیستم ..تو حالت چه طوره؟؟؟..تازه بغضی وقتا هم گیلکی میگفت….وقتی میرسیدم به بچه ها میگفت:دیدی تونستی….اونجا بود که اشکامو پاک میکردمو از غرهایی که زده بودم ناراحت بودم….همیشه یه چوب بلند تو قایق موتوری داشت و برای اینکه به بچه ها ثابت کنه که اگه خوب تمرین نکنن اون چوب تو سرشون می یاد رو من امتحان میکرد……منم داد میزدم وای کلم.آخه میزد رو اون دکمه آهنی بالای کلاه….بعد بچه ها هم میخندیدن…..این روزای خوب یه هو نابود شد….بد اون هر مربی اومد نتونست تیمو بالا بکشه…یعنی زحمتشونو میکشیدن اما واسه ما بچه ها نمی تونستن جای اونو بگیرن…..

کاش….اون روزای خوب تموم نمیشد…دیروز که با سیما داشتیم راجع به اون روزا حرف میزدیم گریم گرفت.گفت:گریه نکن…خاطراتو خوبو باید تو دلمون زنده نگه داریم….اون مربی هیچکی نبود جز مربیه خوبم آقای عباسی…نتونستم بیشتر از این باعث افتخارش باشم….میخواستم….نذاشتن…هدفهای زیادی داشتم اما نشد…بین راه خوردم کردنو من برای اینکه آخرین چیزایی که ازم مونده بود نابود نشه برگشتم به خونه تا این روح نا آرومم دوباره آروم بشه…

وقتی تیم ملی بودم احساس میکردم همه چی دارم اما هیچی نداشتم…فکر میکردم منو به هدفهای بزرگترم میرسونه اما سدی بیش نبود…چون اون موقع حتی هویت خودمو گم کرده بودم…من عاشق تیم ملی نبودم عاشق قایقو پاروم بودم زمانی قطره های آب میخورد تو صورتم لذت میبردم….

روزایی که می خواستم اردوی تیم ملی رو ترک کنم خیلی سعی کرد نذاره من این کارو کنم…اما وقتی دید دارم گریه میکنم میگم آقا دیگه نمی خواااام اینجا بمونم….هیچی نگفت.اما امیدوار بود بعد از استراحت دو روزه برگردم….خیلی باهام حرف زد…حتی یه روز وسط تمرین به خاطر توهین های مربی زن خانم ام….از آب اومدم بالا و خواستم برم تو کانکس داد زد گفت:میگم برو تو آب…نرفتم.فکر کرد دیگه به حرفاش اهمیت نمیدم…اما این نبود دلم شکسته بودو خسته بودم…چند وقت پیشا که زنگ زده بودم بهش گفت:برو تمرین کن.گفتم:از من دیگه گذشت.گفت:این روزا تموم میشه تو خودتو آماده نگه دار.مگه چند سالته.بغض کردم با گریه گفتم:آقا خودمو میزنم به اون راه اما هنوز دلم اونجاست…گفت:میدونم و سکوت کرد…

میخواستم فقط بگم تو حتی از تمام مربی های خارجی هم بهتری…چون هم مربی بودی هم دوست بچه ها…اینو همهء بچه ها میگن….

دلم عجیب برای اون روزای خوب تنگ شده…..

میگ میگ…